KENDİ İÇİNDE SEVGİSİZ MUHALEFET

Siyaset kolektif yapılan bir organizasyon olduğuna göre, çok sayıda insanın bir ideal etrafında toplanması gerekli. Siyasi partiler bu anlamda örgütsel faaliyet yürütür. Parti içi örgütlülük ve bu örgütlülük elbette amaçlar, idealler ve de biraz çıkarlar etrafında döner.

Birbirini sevmeyen – sevemeyen, bir ideal etrafında buluşamayan sadece sosyal medya aracılığıyla yaşama, politik arenada var olan, olmaya çalışan “ikiyüzlü karakterlerin komediye varan paylaşımları trajik duruma evirilmiş.”

Salt maddi dünyaya iman eden bu insan topluluklarının siyasal mücadelede başarısı ne olabilir? Topluma ne verebilir?

Salt içki masalarında yaşamın çelişkilerini tartışan yöneticiler ve akşamın dar vadisinde hesaplara boğulmuş “adaycıkların” derin trajedisi.

Kadın erkek ilişkilerinde derin çürüme ve daha derin toplumsal çelişkilere varan kimliklerin iktidar olma ideali gerçekçi mi?

Nitelikten yoksun tiplerin işkâl ettiği koltukların getirisine kapılan uyuşmuş insan figürleri neden hala kerameti kendinde aradıkları sorusu sizce saçmamı?

Siyasal birikim

İdeolojik birikim

Mücadele denklemi

Hak etme

Ehliyet

Liyakat

İşte bunların hepsi muhalefette eksik ÖNEMLİ ÖLÇÜDE ne yazık ki ve bu eksikleri tamamlama, sorgulama ne yazık ki oda eksik.

Birbirini sevmeyen bir örgütlenmenin toplumu sevmesi, yönetmesi ne kadar sahici sizce?

Peki, toplumun güvenip oy vermesi mümkün-gerçekçi mi? sonuçlar ortada! Değil mi?